آن‌گاه امام بعد از دعوت به قرآن به عنوان عامل اصلى وحدت بر چهار امر تأكيد مىنهد و مىفرمايد : « آنها بايد در برابر كسى كه با اين پيمان مخالفت كند متّحد باشند و او را ترك گويند و ( نيز ) يكديگر را يارى كنند ( همچنين ) همه يك صدا باشند و ( در نهايت ) هرگز پيمان خود را به سبب سرزنش سرزنش‌كننده‌اى و يا خشم كسى و يا خوار كردن و دشنام دادن به يكديگر نشكنند » ؛ ( وَأَنَّهُمْ يَدٌ وَاحِدَةٌ عَلَى مَنْ خَالَفَ ذَلِكَ وَتَرَكَهُ ، أَنْصَارٌ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ : دَعْوَتُهُمْ وَاحِدَةٌ ، لَا يَنْقُضُونَ عَهْدَهُمْ لِمَعْتَبَةِ « 1 » عَاتِبٍ ، وَلَا لِغَضَبِ غَاضِبٍ ، وَلَا لِاسْتِذْلَالِ قَوْمٍ قَوْماً ، وَلَا لِمَسَبَّةِ « 2 » قَوْمٍ قَوْماً عَلَى ذَلِكَ ) . تمام اين چهار دستور برگرفته از قرآن مجيد است : در يك جا مىفرمايد : « « وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعاً وَلا تَفَرَّقُوا » ؛ همگى به ريسمان خدا [ / قرآن و هرگونه وسيلهء وحدت الهى ] چنگ زنيد ، و پراكنده نشويد » . « 3 » در جاى ديگر مىفرمايد : « « تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوى » ؛ ( همواره ) در راه نيكى و پرهيزگارى به يكديگر كمك كنيد » . « 4 » همچنين مىفرمايد : « « إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَهاجَرُوا وَجاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ في سَبيلِ اللَّهِ وَالَّذينَ آوَوْا وَنَصَرُوا أُولئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْض » ؛ كسانى كه ايمان آوردند و هجرت نمودند و با مال و جان خود در راه خدا جهاد كردند و كسانى كه ( به مؤمنان مهاجر ) پناه دادند و يارى نمودند ، آنها پشتيبان يكديگرند » . « 5 » نيز مىفرمايد : « « وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذا عاهَدْتُمْ وَلا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكيدِها » ؛ و هنگامى كه با خدا عهد بستيد به عهد او وفا كنيد ، و سوگندها را بعد از محكم ساختن نشكنيد » . « 6 »

--> ( 1 ) . « مَعْتِبَة » به معناى سرزنش از ريشهء « عتاب » به معناى سرزنش كردن گرفته شده است ( 2 ) . « مَسَبَّة » از ريشهء « سبّ » بر وزن « حد » به معناى دشنام و بدگويى گرفته شده است ( 3 ) . آل عمران ، آيهء 103 ( 4 ) . مائده ، آيهء 2 ( 5 ) . انفال ، آيهء 72 ( 6 ) . نحل ، آيهء 91